II. Rodziny Polskie tytuł margrabiowski noszące i obce nadane im od monarchów Polskich lub indigenowane

1. Albergatti, margrabiowie i hrabiowie włoscy, in­digenowani za czasów króla Stanisława Augusta.

2. de Aquila Alba, szlachcic włoski Castor Salvoni Georgino otrzymał w 1660 r. od króla Jana Kazimierza tytuł margrabiowski z nazwą de Aquila Alba i do­datkiem do herbu dwóch skrzydeł orła białego.

3. Arquien de la Grange, dawna francuzka rodzina, z której pochodziła królowa Marya Kazimiera, żona Jana III Sobieskiego, jej brat Ludwik, hrabia de Maligny, margrabia d'Arquien, otrzymał indigenat polski 1685 r., jego potomkowie wylegitymowali się z szlachectwa, lecz nie z tytułu w Królestwie Polskiem 1841 r.

4. de Bettis Jan, szlachcic włoski, w nagrodę usług oddanych królowi Michałowi Wiśniowieckiemu , mianowany od niego margrabią 1673 r .

5. de Bisletti Ferdynand, mianowany margrabią od króla Stanisława Augusta 1774 r.

6. de Bottoni Dominik, szlachcic. włoski i jego potomstwo otrzymali tytuł margrabiowski od króla Sta­nisława Augusta w 1794 r.

7. de Bosselli Jan Baptysta, szlachcic włoski i jego syn Piotr, otrzymali tytuł margrabiowski w 1666 r. od króla Jana Kazimierza.

8. de Cioja Fortunat, szlachcic rzymski, mianowany margrabią od króla Stanisława Augusta 1775 r.

9. Corbolli hrabia de Brunori, szlachcic włoski z Ur­bino, otrzymał w 1673 r. od króla Michała Wiśnio­wieckiego tytuł margrabiowski z odmianą w herbie.

10. de Fabris Oktawiusz, szlachcic włoski z Tol­mezzo, mianowany margrabią ze zmianą herbową, od króla Jana III w 1676 r.

11. Gordon, margrabiowie de Huntley, hrabiowie Enzie, dawna szkocka rodzina, z panującą Stuartów spokrewniona, otrzymała indigenat polski 1658 r., za­twierdzony 1673 r. Kilku członków tej rodziny wy­wiodło się z szlachectwa w Królestwie Polskiem 1847, lecz bez otrzymania zatwierdzenia tytułu margrabskiego.

12. Montalbano Marek Antoniusz, rodem z Bononii, syn hrabiego Jana Baptysty, w nagrodzie usług rze­czypospolitej polskiej oddanych, mianowany margmbią od króla Jana Kazimierza w 1659 r.

13. de Honoratis Honorat, otrzymał w 1673 r. od króla Michała Wiśniowieckiego tytuł margrabiego z od­mianą w herbie i dodaniem do nazwiska tytułu "Marchese de Aquila Alba".

14. Myszkowski hb. Jastrzębiec, znakomita rodzina polska; z niej Zygmunt, marszałek wielki koronny, otrzymał w 1598 r. od papieża Klemensa VIII tytuł margrabi na Mirowie, a następnie przywiązał ten tytuł do założonej wspólnie z bratem wojewodą Piotrem, or­dynacyi pinczowskiej; ta linia margrabiowska My­szkowskich zgasła 1728 r., a jej tytuł wraz z ordynacją pińczowską z pominięciem innych linij tej, rodziny, przeszedł na spokrewnioną po kądzieli rodzinę hra­biowską Wielopolskich hb. Starykoń.

15. de Ripanti Gabriel, szlachcic włoski, na zale­cenie kardynała Accaramboni biskupa tuskulańskiego, mianowany margrabią od króla Augusta III w 1743 r.

16. Sagramosu, margrabiowie włoscy, otrzymali indigenat na sejmie 1775 r.

17. Solloroli Aleksander, szlachcic włoski, miano­wany margrabią od króla Augusta II w 1703 r.

18. de Tempi, Włoch Florentczyk, otrzymał 1672 r. tytuł margrabiowski od króla Michała Wiśniowieckiego.

19. Wielopolski herbu Starykoń, hrabiowie państwa rzymskiego, odziedziczywszy po kądzieli po zgasłej rodzinie Myszkowskich ordynacyę pinczowską, brali przy­wiązany do niej tytuł margrabiowski; ten tytuł jednak przysługiwał nie całej rodzinie Wielopolskich , ale wy­łącznie posiadaczowi ordynacji, który też pisał się "z hrabiów Wielopolskich margrabią Myszkowskim ordynatem pińczowskim". Ordynacyę pińczowską przy­znał ostatecznie Wielopolskim sejm 1768.

20. Załuski hb. Junosza, hrabiowie, z nich Franci­szek, wojewoda płocki, zmarły 1718 r., zaślubiwszy Dorotę margrabiankę de Riviera lub de Riviere gran­dessę hiszpańską brał jej tytuł margrabiowski, ten jednak zarzucili jego potomkowie, zachowawszy dla odróżnienia od innych linij swego domu przydomek de Riviere, który łączą z swojem rodzinnem nazwiskiem.